İç Karadeniz deyince aklıma tek bir şehir değil, birbirini tamamlayan bir aile gelir. Amasya, Tokat, Çorum… Aynı coğrafyanın çocukları ama her biri farklı bir ezgiyle konuşuyor.
Amasya’yı düşününce gözümün önüne nehrin kıyısına dizilmiş tarihi evler geliyor. Yeşilırmak boyunca yürürken suya vuran yansımalar insanı bambaşka bir zamana götürüyor. Bir de o meşhur elması var elbette.
Her şehrin kendi hikâyesi
Tokat, tarihiyle ve mutfağıyla iddialı. Sokaklarında gezerken hem geçmişin izlerini hem de canlı bir günlük hayatı aynı anda görürsünüz. Çorum ise başka bir derinlik sunar; toprağın altından çıkan medeniyetler ve tabii ki sofraların vazgeçilmezi leblebi.
Bunları yan yana koyunca ortaya renkli bir tablo çıkıyor. Biri suyla, biri tarihle, biri toprakla anılıyor; ama üçü de aynı sıcak insanı paylaşıyor.
Hangisinden başlamalı?
Doğrusu bu sorunun kolay cevabı yok. Ben derim ki sırayla gezin, acele etmeyin. Çünkü bu şehirler bir günde değil, sindire sindire keşfedilir.
Ve her ayrılışta insanın içinde küçük bir “yeniden gelmeliyim” duygusu kalıyor. Belki de en güzel tarafı bu.